SZUKAJ:

 

 

 

 

 

 

SŁAWNI LUDZIE ZWIĄZANI Z SANOKIEM I ZIEMIĄ SANOCKĄ

 

 

ANKWICZÓWNA HENRIETTA EWA
Zamieszkiwała w dworze w Średniej Wsi, włoska miłość Adama Mickiewicza, któremu w 1829r. towarzyszyła w jego rzymskich wycieczkach. Planom małżeńskim naszego wieszcza narodowego z Henriettą stanęła na przeszkodzie odmowa jej ojca. Pozostała jednak w pamięci Mickiewicza, który napisał o niej wiersz „Do mego Cziczerona”, poświęcił jej też wiersz „Do H.” i wprowadził ją pod imieniem Ewy do sceny 4 „Dziadów” części III.

ANNA księżna

żona księcia halickiego Romana, pochodząca prawdopodobnie z cesarskiego rodu bizantyjskiego. Schroniła się w 1205r. w sanockim zamku wraz z synem Danielem, późniejszym księciem halickim i jedynym koronowanym królem Rusi. Wówczas też doszło do spotkania księżnej Anny z Andrzejem, królem węgierskim, wspierającym jej starania o zachowanie dla syna Daniela tronu po Romanie.

ANTONYCZ BOHDAN IHOR
(ur. w Bielance k. Gorlic w 1990r., zm. we Lwowie 6 lipca 1937r.); uczęszczał do sanockiego gimnazjum im. Królowej Zofii. Jeden z najwybitniejszych poetów ukraińskich. Ulegał wpływom imażynistów. Podtrzymywał tradycję i mitologię Łemkowszczyzny, ukazując jej przyrodę i krajobrazy w duchu filozofii panteistycznej. Pisał także wiersze o tematyce sportowej. Zbiory poezji, wydane za jego życia i pośmiertnie to m.in. „Try persteni” (1934), „Knypa Łewa” (1936), „Rotaciji” (1938), „Pisnia pro neznyszcznnist’ materiji” (1967), polski wybór wierszy „Księga Lwa” (1981).

BARTKO Z SANDOMIERZA
pierwszy zasadźca Sanoka w 1339. po podaniu miastu magdeburskiego prawa miejskiego.

BEKSIŃSKI TOMASZ
(ur. 26 listopada 1958r. w Sanoku, zm. 24 grudnia 1999r. w Warszawie), był synem Zdzisława Beksińskiego. Muzyką interesował się już od 12 roku życia, jego szczególną pasją była muzyka rockowa. W felietonach wspominał, że po raz pierwszy bał się na filmie „Kobieta wąż”, który obejrzał w 1970r. Studiował anglistykę w Katowicach, ale jej nie skończył. Pod koniec lat siedemdziesiątych został dziennikarzem muzycznym, stając się jedną z najbardziej charyzmatycznych osobowości wśród polskich prezenterów radiowych. W II Programie Polskiego Radia prowadził audycję „Romantycy muzyki rockowej”, a następnie „Wieczór płytowy”, a w latach dziewięćdziesiątych audycję „Trójka pod księżycem” w programie III. Pisał felietony muzyczne do czasopisma „Tylko rock” oraz „Magazynu muzycznego”. Od 1998r. miał stałą rubrykę w skład w tzw. Opowieści z krypty. Był również tłumaczem języka angielskiego. Dokonał tłumaczenia m.in. wszystkich ówczesnych filmów o Jamesie Bondzie oraz całej twórczości grupy Monty Pythona, której był gorącym miłośnikiem, a ponadto wielu innych filmów. Były to m.in.: „Dzikość serca”, „Rój”, „Czas Apokalipsy”, „Szklana pułapka”, „Drakula”. Tłumaczył także teksty piosenek zespołów takich, jak np.: Iron Maiden, King Crimson, Pink Floyd, The Doorrs. Pisał również felietony i reportaże filmowe do czasopisma „Machina”. Zmarł śmiercią samobójczą 24 grudnia 1999r.

BEKSIŃSKI ZDZISŁAW
ur. 24 lutego 1929r. w Sanoku. W latach 1947-1952 studiował na Wydziale Architektury Politechniki Krakowskiej. Przez kilka lat, przymuszony nakazem pracy wykonywał zawód architekta w kilku miastach Polski. Zainteresował się wówczas fotografią artystyczną, rozpoczął również pierwsze próby rysunkowe i malarskie. W 1955r. powrócił do rodzinnego domu w Sanoku. Oprócz fotografii tworzył malarstwo, rzeźbę rysunki. W 1964r. jego pierwszą dużą wystawę indywidualną w starej Pomarańczarni w Warszawie zorganizował Janusz Bogucki. W latach sześćdziesiątych odchodzi od abstrakcji, tworząc głównie malarstwo i rysunek. Po latach ten okres (od końca lat sześćdziesiątych do początku lat osiemdziesiątych) nazwie „okresem fantastycznym”. W 1977r. opuszcza Sanok i przenosi się na stałe do Warszawy. Nawiązuje kontakt z paryskim marchandem Piotrem Dmochowskim. Wystawia prace we Francji, w Niemczech i niemal wszystkich ważnych ośrodkach w Polsce. W 1999r. Muzeum Historyczne przygotowało na zamku w Sanoku największą kolekcję jego dzieł. Zmarł śmiercią tragiczną, zamordowany we własnym mieszkaniu w Warszawie 22 lutego 2005r. Całą swoją artystyczną schedę przekazał w testamencie Muzeum Historycznemu w rodzinnym Sanoku.

BIELAK FRANCISZEK PIOTR ps. Piotr Wokulski
(ur. 7 października 1892r. w Krakowie, zm. 17 stycznia 1973r.w Krakowie); wybity polski historyk literatury. Uczęszczał do Gimnazjum w Sanoku i Gimnazjum św. Anny w Krakowie. Zajmował się dziejami literatury polskiej: odrodzenia, romantyzmu i pozytywizmu. 

BIELAWSKI JÓZEF
(ur. w Starej Wsi 12 sierpnia 1910r., w rodzinie chłopskiej, zmarł w 1996r.) Profesor zwyczajny nauk humanistycznych, od dziesięcioleci związany z Uniwersytetem Warszawskim, współpraca filologii arabskiej w Polsce powojennej, wybitny znawca języka i literatury arabskiej, autorytet w zakresie studiów islamskich, tłumacz Koranu – świętej księgi islamu. W latach 1948 – 1950 attaché kulturalny ambasady polskiej w Turcji, uhonorowany księgą dla uczczenia 75. rocznicy urodzin.

BLIZIŃSKI JÓZEF
(ur. w 1827r., zm. w 1893r.), dramaturg i komediopisarz pozytywistyczny. Jest uważany za spadkobiercę komedii fredrowskiej (razem z Michałem Bałuckim). Napisał takie utwory, jak „Marcowy kawaler”, „Pan Damazy”, „Rozbitki”, „Dzika różyczka”, „Komedie”, listy. W latach XIX w. mieszkał w Bóbrce k. Soliny.

BOBOLA ANDRZEJ
(1951-1657); święty, jezuita, kaznodzieja i misjonarz; ur. w Strachocinie. Do Towarzystwa Jezusowego wstąpił 31 lipca 1611r. a jedenaście lat później otrzymał święcenia kapłańskie. Gdy w czerwcu 1625r. nawiedziła Wilno epidemia, Andrzeja Bobola, nie zważając na niebezpieczeństwo zarażenia się, pośpieszył do chorych. 2 czerwca 1630r. złożył uroczystą profesję zakonną. W ostatnim okresie życia Andrzej Bobola pracował przed wszystkim na Polesiu, gdzie zginął śmiercią męczeńską 16 maja 1657r. Jego ciało stało się przedmiotem kultu religijnego. W styczniu 1808r. przewieziono je do klasztoru Jezuitów w Połocku. 9 lutego 1755r. Benedykt XIV wpisał Bobolę na listę męczenników za wiarę. Pius IX ogłosił w 1853r. Andrzeja Bobolę błogosławionym. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości episkopat polski rozpoczął starania o kanonizację Andrzeja Boboli, której dokonano w święto Wielkanocy 1938r. Obecnie w podsanockiej Strachocinie znajduje się sanktuarium św. Andrzeja Boboli.

BONA SFORZA
Królowa Polski (ur. 2 lutego 1494r. w Vigevano, zm. 19 listopada 1557r. w Bari), żona Zygmunta Starego. Miasto znajdowało się w jej uposażeniu wdowim. Zawdzięcza jej przebudowę zamku, wodociągi miejskie, przywileje królewskie.

BURZYŃSKI PIOTR
(ur. 14 października 1819r. w Sanoku, zm. 19 kwietnia 1879r. w Krakowie), profesor, prawnik, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego. Zajmował się prawem rodzinnym, prawem cywilnym francuskim oraz historią polskiego prawa cywilnego. Opracował pierwszą dużą syntezę polskiego prawa osobowego i rodzinnego („Prawo polskie prywatne”, 1867-1871, 2 tomy).

CSADEK ZYGMUNT
(ur. 20 lipca 1895r., zm. 1 sierpnia 1979r. w Ustrzykach Dolnych); w latach 1936-38 był dowódcą 2. Pułku Strzelców Podhalańskich w Sanoku. Sprawował również posła na Sejm RP. Od 1945r. był zastępcą dowódcy 1. Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki.

CZERKAWSKA MARIA
ur. w 1881r. w Bezmiechowej, poetka, nowelistka, autorka książek dla dzieci. Ogłosiła zbiór nowel „Z listów do niego” (1912), tom wierszy patriotycznych „Poezje z 1914-1915 roku”. Następne zbiory: „Zielony cień” (1928), opisowy cykl portretów drzew, i „Sieci na wietrze” (1931), opisy nadmorskiego pejzażu i mieszkańców rybackiej wioski, wyróżniały się prostotą realistycznej obserwacji. W tomikach o tematyce wiejskiej „Ludzie i liście” (1935) i „Malowanką na szkle” (1939) znalazły wyraz skłonności epickie poetki.

DANIEL HALICKI
(ur. w 1201r., zm. w1264r.); książę halicki, wielki książę kijowski (1240) i król Rusi (1253). Syn Romana Mścisławowicza z dynastii Rurykowiczów, który w 1205r. w okresie dzieciństwa schronił się wraz z matką, księżną Anną, żoną Romana, na sanockim zamku.

DIDUR ADAM(ur. 24 grudnia 1874r. w Woli Sękowej koło Sanoka, zmarł 7 stycznia 1946 r. w Katowicach); polski śpiewak, jeden z najznakomitszych basów przełomu XIX i XXw. W 1945r. zorganizował Państwową Operę Śląską w Bytomiu, gdzie był pierwszym dyrektorem. Miał wspaniały głos o rozległej skali, pozwalającej mu śpiewać niektóre partie barytonowe oraz znakomitą technikę i temperament aktorski. Do historii przeszły jego kreacje Borysa Godunowa w operze Musorgskiego, Mefista w „Fauście” Gounoda i Don Brasilia w „Cyruliku sewilskim” Rossiniego.

DYDYŃSCY JERZY, JACEK, PRZECŁAW
siedemnastowieczni polscy „kondotierzy”, słynni jako „najlepsze szable w Rzeczypospolitej”. Najsłynniejszy z nich Jacek Dydyński herbu Nałęcz, stolnik sanocki, lisowczyk, był niezwykle barwną i awanturniczą postacią – zajezdnikiem wynajmującym się szlachcie do zajazdów, zwad i waśni. Jacek Dydyński położył głowę w bitwie pod Zborowem w 1649r., walcząc z Kozakami i Tarami w chorągwi pospolitego ruszenia sanockiego pod dowództwem Zygmuntem Przedwojowskiego. Liczyła ona 90 ludzi, a w czasie bojów straciła 28 towarzyszy i pocztowych. Bitwa pod Zborowem była prawdziwą hekatombą szlachty przemyskiej i sanockiej – ogółem zginęło wówczas około 2000 walczących. Jacek Dydyński, z racji swojej sławy i umiejętności zwany Jackiem nad Jackami, został uwieczniony w filmie „Rycerze i rabusie” nakręconym w 1984r. Jest też bohaterem najnowszej powieści Jacka Kamudy „Czarna szabla”, oraz książek „Diabeł łańcucki”, „Opowieści z Dzikich Pól”.


ELŻBIETA BOŚNIACZKA
(ur. ok. 1340r., zm. w styczniu 1387r. w Nowym Grodzie); królowa węgierska – tytularna królowa Polski, wprowadziła franciszkanów w obręb murów miejskich Sanoka i uposażyła ich nadaniami.


FASTNACHT ADAM
(ur. 27 lipca 1931r. w Sanoku, zm. 16 lutego 1987r. we Wrocławiu); profesor, badacz historii Sanoka i ziemi sanockiej. Jego dzieła poświęcone Sanocczyźnie to: „Osadnictwo Ziemi Sanockiej w latach 1340 -
1650” (Lwów 1938, Wrocław 1962), „Zarys dziejów Sanoka”, [w:] „Księga pamiątkowa Gimnazjum Męskiego w Sanoku 1888-1958”, „Dzieje Leska do 1772 roku”, (Rzeszów 1988), „Sanok. Materiały do dziejów miasta do XVII wieku” (Brzozów 1990).

FILIPCZAK IWAN
(ur. w Lisznej koło Sanoka), jeden z wybitniejszych ukraińskich pisarzy XX w. Historyk – beletrysta. Współtwórca Muzeum „Bojowszczyna” w Samborze, gdzie pracował jako nauczyciel.


FREDRO ALEKSANDER
(1793-1876); ur. w Surochowie k. Jarosławia w bogatej galicyjskiej rodzinie szlacheckiej. Najwybitniejszy polski komediopisarz. Zmarł 15 lipca 1876 roku. Ród Fredry, jak i on sam związany był z ziemia sanocką, w której Fredrowie mieli majątki, m.in. Cisnej – hutę żelaza (wspomnianą w „Trzy po trzy”), dwór w Nozdrzu – zbudowany wg projektu Aleksandra Fredry. Akacja „Zemsty” dzieje się na zamku w Odrzykoniu, z którym związana jest historia o swarzących się rodach Firlejow i Skotnickich. Zainspirowała ona Aleksandra Fredrę do napisania słynnego utworu.


GETZ LEON
(1896-1971), artysta malarz urodzony we Lwowie, przedwojenny nauczyciel rysunku w gimnazjum sanockim i dyrektor Muzeum „Łemkowszczyzna” w Sanoku. W 1924r. ukończył ASP w Krakowie. Zajmował się malarstwem, rysunkiem, grafiką, muzealnictwem, konserwacją ikon, archeologią i praca  pedagogiczną. Jego prace znajdują się w zbiorach Muzeum Historycznego w Sanoku.


GORAZDOWSKI ZYGMUNT KAROL
(ur. 1 listopada 1845r. w Sanoku, zm. 1 stycznia 1920r. we Lwowie); święty katolicki, polski duchowny. Urodził się w rodzinie szlacheckiej jako drugie z siedmiorga dzieci Feliksa i Aleksandry Gorazdowskich. Razem z rodziną młody Zygmunt przebywał w Sanoku sześć lat. Święcenia kapłańskie otrzymał 25 lipca 1871r. w katedrze lwowskiej. Od 1877r. rozpoczął działalność kapłańską i dobroczynną we Lwowie. Włączał się w prace istniejących już instytucjach dobroczynnych, powoływał też nowe. Założył dom pracy dobrowolnej dla żebraków; z jego inicjatywy zorganizowano tanią kuchnię ludową, w której żywili się robotnicy, studenci, młodzież szkolna, dzieci, a najliczniej biedota lwowska. Założył zakład dla nieuleczalnie chorych rekonwalescentów, dla ubogich studentów Seminarium Nauczycielskiego. Otworzył internat św. Jozafata, którego był długoletnim dyrektorem. Powołał do istnienia pierwszy, a także przez długie lata jedyny w Galicji Zakład Dzieciątka Jezus dla samotnych matek i porzuconych niemowląt. Zorganizował zakonne Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia św. Józefa (tzw. tercjarki). Zmarł w opinii świętości; pochowany na cmentarzu Łyczakowskim. Beatyfikowany przez Papieża Jana Pawła II podczas jego wizyty we Lwowie w czerwcu w czerwcu 2001 r., zaś kanonizowany przez papieża – Benedykta XVI w Rzymie 23 października 2005r.

GOSZCZYŃSKI SEWERYN
(ur. 4 listopada 1801r. w Ilińcach na Ukrainie, zm. 25 lutego 1876r.); poeta, literat i działacz niepodległościowy. Spoczywa na lwowskim cmentarzu Łyczakowskim. Jego książka „Król zamczyska”, oparta na biografii autentycznej postaci, opowiada o wykształconym pustelniku mieszkającym w ruinach starego zamku „Kamieniec” w Odrzykoniu.


GRANOWSKA ELŻBIETA Z PILECKICH
(ur. ok. 1372r., zm. 12 maja 1420r. w Krakowie); żona Władysława Jagiełły, królowa Polski. Została pochowana w kaplicy Mansjonarskiej katedry wawelskiej.


GRODEK JAN Z SANOKA
(ur. pod koniec XV wieku, zm. w 1554r.); syn Jana, sanockiego burmistrza, zapisany w 1499 na Akademię Krakowską, w roku 1502 bakałarz, w roku 1513 mistrz sztuk wyzwolonych, w latach 1513-1525 wykładowca na wydziale filozofii, następnie profesor na wydziale prawa i doktor dekretów, w latach 1540-1552 dziewięciokrotny rektor Akademii Krakowskiej.


GRZEGORZ Z SANOKA
(ok. 1407-1477); największy polski humanista, propagator idei renesansu, arcybiskup lwowski, działający na dworze Jagiellonów, był również wychowawcą synów Jana Hunyadiego. Poeta polsko - łaciński, mecenas literatury, historyk. Towarzyszył królowi Władysławowi jako kapelan w wyprawie warneńskiej.
Kanonik na humanistycznym dworze czeskiego biskupa J. Vitéza. Od 1451r. arcybiskup lwowski. Autor zaginionego dzieła historycznego o Warneńczyku „Epitathium regis Władislai” (1431).
W 1474r. napisał poemat polemiczny w związku z paszkwilem przeciw Polsce biskupa Gabriela z Erlan. Zwalczał scholastyczny arystotelizm i wyjaśnienie zjawisk przyrodniczych na podstawie teologicznej celowości. Dążył do uniezależnienia filozofii i nauki od teologii i autorytetów średniowiecznych. Promował renesansowy ideał człowieka.


HEN JÓZEF
(ur. 8 listopada 1923r.) pisarz, scenarzysta, reżyser, autor książki „Przypadki starościca Wolskiego”, której akcja dzieje się w Uluczu. Pierwsze wydanie książki ukazało się 6 częściach  latach 1973-74 pod tytułem „Przeciw diabłom i infamisom”. Następne wydania ukazywały się pod tytułem „Przypadki starościca Wolskiego”.


HOLSZAŃKSA ZOFIA „SONKA”
(ur. ok. 1405r., zm. 21 września 1461r. w Krakowie), królowa, ostatnia żona Władysława Jagiełły. Córka Andrzeja kniazia holszańskiego, siostrzenica wielkiego księcia Witolda, wyszła za mąż w 1422r., koronowana jako królowa w 1424r. Po śmierci króla zamieszkiwała w Sanoku.
Inicjatorka pierwszego tłumaczenia Biblii na język polski.


JAGIELLONKA IZABELA
(ur. w 1519r. w Krakowie, zm. w 1559 w Alba Julia); królowa węgierska, córka Zygmunta Starego, króla Polski, i Bony Sforzy. Po śmierci męża – króla węgierskiego Jana Zapolyi, brat Izabeli Zygmunt August przydzielił jej Sanok jako uposażenie, w którym zamieszkiwała. 


JAGIEŁŁO WŁADYSŁAW
(ur. ok. 1362r. zm. 1 czerwca 1434r. w gródku), król Polski, wielki książę litewski. 2 maja 1417r. brał ślub w kościele farnym w Sanoku z Elżbietą Granowską. Uczta weselna odbyła się na zamku Kmitów na górze Sobień koło wsi Załuż. Wydarzenie to opisał Janko z Czarnkowa.


KACZKOWSKI ZYGMUNT
(1825-96); powieściopisarz, tworzący w okresie romantyzmu. Urodził się w Kamionce Wołoskiej we wschodniej Galicji. Studiował we Lwowie i Wiedniu, jednak nie ukończył studiów. Osiadł w zakupionym przez ojca majątku Bereźnicka w Sanockiem. W roku 1846 brał udział w powstaniu narodowowyzwoleńczym, za co wraz z ojcem został skazany na śmierć. Uwolniony w wyniku wypadków 1848r., co miało wpływ na zmianę jego przekonań – z demokraty stał się wielbicielem szlachetczyzny, którą przeciwstawiał arystokracji jako zdrową siłę narodu. Od 1845r. publikował w czasopismach powiastki, artykuły i wiersze. Uznanie przyniósł mu cykl powieści i opowiadań historycznych z XVIII w. „Ostatni z Nieczujów”. Najbardziej znaną powieścią z tego cyklu jest „Murdelio”. W swoich powieściach Kaczkowski utrwalił obraz odchodzących w przeszłość obyczajów sanockiej szlachty, używając języka gawędy szlacheckiej. Zdobył zasłużone miano „barda szlachty ziemi sanockiej”.


KATZ BENZION
(1907-1968); ur. w Sanoku, poeta hebrajski, absolwent Uniwersytetu Jagiellońskiego i rektor Uniwersytetu w Tel Awiwie. Wybitny krytyk literacki i tłumacz.


KAZIMIERZ WIELKI
(1310-1370), król Polski od 1333r., syn Władysława Łokietka, ostatni z dynastii Piatów. W 1366r. nadał Sanokowi ponownie prawa miejskie. Dokonał przebudowy zamku.


KIRYK FELIKS
(ur. 24 września 1933r w Bukowsku); profesor dr hab., historyk – mediewista, publicysta. Autor wielu publikacji poświęconych m.in. Sanokowi i ziemi sanockiej.


KOCYŁOWSKI JOZAFAT
(1916-1947), błogosławiony, ur. 3 marca 1876r. we wsi Pakoszówka, powiat sanocki. Studiował w Papieskim Kolegium Ukraińskim w Rzymie. Na rzymskim uniwersytecie Angelicum otrzymał stopień doktora filozofii i teologii. W 1907r. przyjął świecenia. W 1911r. wstąpił do bazyliańskiego nowicjatu w Krechowie i przyjął zakonne imię Jozafat. W 1917r. został greckokatolickim biskupem przemyskim. Aresztowany dwukrotnie, po raz pierwszy 21 września 1945r., następnie 26 czerwca 1946r. i przekazany NKWD. Ze Lwowa przewieziono go do Kijowa, a następnie do obozu we wsi Czapajiwka k. Kijowa. Tam zmarł 17 listopada 1947r. Był ostatnim unickim biskupem przemyskim w okresie przed represjami stalinowskimi wobec grekokatolików i przed likwidacją tego kościoła w Polsce.


KONIECZNY MARIAN
pochodzący z Jasionowa profesor Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, urodzony 13 stycznia 1930r. Jest jednym z najbardziej znanych i utytułowanych rzeźbiarzy okresu powojennego. Jego dziełem jest m.in. pomnik Nike w Warszawie.


KRASICKI IGNACY
(1735-1801); najwybitniejszy pisarz i poeta polskiego oświecenia. Urodził się w Dubiecku, w ziemi sanockiej, jako potomek szlacheckiego rodu. Przeznaczony przez rodziców do stanu duchownego, po ukończeniu kolegium jezuickiego we Lwowie został księdzem. Studiował w Warszawie, potem w Rzymie, skąd po dwóch latach pobytu wrócił do kraju, gdzie został kapelanem i bliskim współpracownikiem Stanisława Augusta. W 1795r. został mianowany arcybiskupem gnieźnieńskim. Jest autorem takich dzieł, jak: „Myszeida”, „Mikołaja Doświadczyńskiego przypadki”, „Monachomachia”, „Satyry”, „Antymonachomahia”.


KRASICKI KSAWERY
(ur. w 1774r., zm. w 1844r. w Lesku), żołnierz konfederacji barskiej, brał udział w wojnie polsko – rosyjskiej w 1792r., uczestniczył w insurekcji kościuszkowskiej. W 1809r. został komendantem Przemyśla. 1 czerwca tegoż roku przybył do Sanoka. Był Kawalerem Orderu Virtuti Militari, otrzymał również z rak Tadeusza Kościuszki złotą obrączkę z napisem „Ojczyzna – Obrońcy swemu”. W zbiorach Muzeum Historycznego w Sanoku w Sanoku znajduje się jego portret, pochodzący z nieistniejącej już cerkwi w Lesku.


KRUCZEK MARIAN
ur. 11 stycznia 1927r. w Płowcach k. Sanoka. Uprawiał malarstwo, assamblage, rzeźbę, grafikę. Liczne wystawy krajowe i zagraniczne (Jugosławia, Niemcy, Szwecja, Belgia, USA), zbiorowe i indywidualne. W 1973r. jego inicjatywy powstała Plenerowa Galeria Sztuki „Pod chmurką”. Jego prace można oglądać m.in. w sanockim Muzeum Historycznym. 


KRZYŻANOWSKI JULIAN
profesor, ur. 4 lipca 1892r. w Stojańcach k. Lwowa, w latach 1906-1911 uczęszczał do sanockiego gimnazjum, w którym zdał maturę. Jest jedną z najwybitniejszych postaci w dziedzinie literatury polskiej XX wieku. Członek Polskiej Akademii Nauki oraz autor opracowań i podręczników dla studentów, m.in. „Historia literatury polskiej od średniowiecza do XIX w. i „Dzieje literatury polskiej”. Zajmował się również wydawaniem dzieł Henryka Sienkiewicza, Elizy Orzeszkowej, Adama Mickiewicza, Juliusza Słowackiego. Zmarł w 1976r. w Warszawie.


LESZCZYŃSKI MICHAŁ
(ur. w 1906r. w Dolinie k. Sanoka, zm. w 1972r. w Montego Bay na Jamajce). Wybitny malarz i marynista. W 1952r. zamieszkał na Jamajce, gdzie do końca życia oddawał się pasji malowania. Uznano go za jednego z najlepszych przedstawicieli malarstwa marynistycznego XX w. i jednocześnie piewcę piękna Jamajki.


ŁOZIŃSKI WŁADYSŁAW
(1843-1913); autor dzieł: „Oko proroka”, „Prawem i lewem – obyczaje na czerwonej Rusi w pierwszej połowie XVII w.”, „Opowiadania JMĆ pana Wita Nawrota, rotmistrza konnej gwardii koronnej”, „Opis staropolskich obyczajów”, „Opis staropolskich obyczajów”. Dzięki jego twórczości możemy poznać życie siedemnastowiecznej szlachty na Sanocczyźnie.

ŁOŻAŃSKI  JAN
ps. "Orzeł", "Jan Madejski" urodził się 4 lutego 1912 w Zarszynie, zmarł 21 czerwca 1990 w Sanoku. Podczas II wojny światowej uczestniczył w Wojnie Obronnej 1939 r. następnie był oficerem Armii Krajowej oraz  kurierem na trasie z Warszawy do Budapesztu przez Tatry oraz Beskid Niski. Był kilkakrotnie aresztowany przez gestapo i węgierskich żandarmów. 19 marca 1945 r. po zajęciu Budapesztu przez wojska radzieckie został uwięziony przez sowiecki kontrwywiad.
Po zakończeniu wojny wykonywał zadania kurierskie na trasie z Polski do Wiednia.
W sztabie II Korpusu w Anconie zlecono Łożańskiemu nawiązanie kontaktu z działającą w Polsce organizacją „Racławice”. Później przeprowadzał przez „zieloną granicę” na Zachód rodziny polskich oficerów, którzy służyli w II Korpusie we Włoszech. Przewoził również dokumenty.
Aresztowany został 17 lipca 1947 w Cieszynie przez
krakowski Urząd Bezpieczeństwa a następnie osadzony w słynnym X Pawilonie na Rakowieckiej. 18 marca 1948 r. otrzymał wyrok 15 lat więzienia oraz utratę praw obywatelskich i honorowych na 10 lat. Jesienią tego samego roku został osadzony we Wronkach. 4 sierpnia 1956 został objęty amnestią i uwolniony.
Odznaczony licznymi odznaczeniami w tym:  Srebrnym Krzyżem Virtuti Militari, Krzyżem Walecznych, Srebrnym Krzyżem Zasługi z Mieczami, Krzyżem Armii Krajowej.
Wielokrotnie publikował swoje wspomnienia m.in. w "Roczniku Sanockim", książkach: "Kurierskim szlakiem po Beskidzie Niskim" "W więzieniach PRL" oraz „Orzeł z Budapesztu”.


MŁYNARSKI FELIKS
profesor, (ur. w 1884r.); w latach 1894-1902 uczęszczał do Gimnazjum Męskiego w Sanoku. W czasie I wojny światowej został wysłany do USA w celu rozpowszechnienia idei Legionów Polskich wśród Polonii amerykańskiej. Na przełomie lat 1923/1924 brał aktywny udział w reformie walutowej Grabskiego. Był jednym ze współtwórców Banku Polskiego (dziś NBP). W czasie II wojny światowej pełnił funkcję prezesa Banku Emisyjnego. Autor publikacji z zakresu bankowości: „Siła nabywcza pieniądza” i „Kryzys i reforma walutowa”.


MNISZYCH JERZY
(ur. w 1548r., zm. w 1613r.), krajczy koronny, kasztelan radomski, wojewoda sandomierski, żupnik ruski, starosta lwowski, samborski, sokalski, sanocki i rohatyński. Organizator wyprawy moskiewskiej – I Dymitriady, której celem było osadzenie domniemanego cerewicza, Dymitra nazwanego później „Samozwańcem”, na tronie rosyjskim. Córka Jerzego Miszcha – Maryna została wydana za Dymitra i koronowana na carycę Rosji.


MOZOŁOWSKI WŁODZIMIERZ
ur. 8 maja 1895r. w Sanoku, profesor. W czasie I wojny światowej był dowódcą Kompanii Przybocznej Józefa Piłsudskiego. W 1922r. uzyskał tytuł doktora medycyny Uniwersytetu we Lwowie. W 1935r. prezydent Ignacy Mościcki mianował go profesorem zwyczajnym chemii filozoficznej na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu im. Stefana Batorego w Wilnie. W czasie II wojny światowej brał czynny udział w ruchu oporu stolicy, walczył jako żołnierz w powstaniu warszawskim. Po zakończeniu wojny został profesorem chemii lekarskiej oraz doktorem honoris causa Akademii Medycznej w Gdańsku. Zmarł w 1975r. w Gdańsku, a jedna z sal wykładowych Akademii Medycznej w Gdańsku do dziś jego imię. 


OSTASZEWSKI ADAM
(1860-1934); znał ponad dwadzieścia języków obcych. Stworzył własny język, zbliżony do esperanto. Jedną z jego licznych pasji było lotnictwo – skonstruował prototyp maszyny latającej oraz model sterowca. Na początku XX wieku zbudował i oblatał we Francji dwupłatowiec „Ost-
1”. Wykorzystując lukę w prawie międzynarodowym, stwierdził, że jeżeli jakoś teren na Ziemi nie ma swojego właściciela, to można go zająć. W ten sposób proklamował się władcą Antarktydy, Meropenii, Troi i Suezu. Zmarł w 1934r. w Krakowie, spoczywa na cmentarzu w Jasionowie.

PANKIEWICZ ANASTAZY
(ur. 9 lipca 1882r. w Zagórzanach koło Sanoka, zm. 20 maja 1942r. w Dachau); polski duchowny katolicki, bernardyn, błogosławiony Kościoła Katolickiego. 6 października 1941r. podczas masowych aresztowań księży w Łodzi i okolicach zo9stał aresztowany i wywieziony do przejściowego obozu w Konstantynowie Łódzkim. 30 października wraz z innymi więźniami został przewieziony do obozu koncentracyjnego w Dachau. Zmarł męczeńską śmiercią 20 maja 1942r. W czerwcu 1999r. został ogłoszony przez Jana Pawła II błogosławionym.


PANKOWSKI MARIAN
ur. w 1919r. w Sanoku. W 1938r. rozpoczął studia polonistyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Dalszą naukę przewał mu wybuch II wojny światowej. Brał udział w kampanii wrześniowej. Za działalność w ruchu oporu na ziemi sanockiej trafił do obozów koncentracyjnych: Oświęcim, Gross – Rosen. Po wyzwoleniu osiadł w Belgii. Został wykładowcą literatury polskiej na Université Libre w Brukseli. Prozaik i dramatopisarz. Jego proza i dramaty były tłumaczone m.in. na francuski, niemiecki. Na zachodzie Europy spotykały się z bardzo przychylnymi recenzjami.

PESZKOWSKI ZDZISŁAW, ps. Jastrzębiec
(ur. 23 sierpnia 1918r. w Sanoku, zmarł 7 października 2007r.); ksiądz prałat, profesor, kapelan „Rodzin Katyńskich” i pomordowanych na Wschodzie. Po zdaniu egzaminów maturalnych w roku 1938 powołany został do służby wojskowej. Ukończył szkołę Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. W 1939r. dowodził plutonem 20. Pułku Ułanów. W październiku 1939r. dostał się do niewoli radzieckiej i został przewieziony z Pomorzan do Kozielska. 12 maja 1940r. był w ostatnim transporcie 250 osób. Ten transport na szczęście nie trafił, jak poprzednie do Katynia, lecz do obozu w Pawliszczew – Borze, a następnie do Griazowca. Po podpisaniu porozumienia Sikorski – Majski i utworzeniu w Związku Sowieckim polskiej armii pod dowództwem gen. Władysława Andersa wstąpił w jej szeregi. Po przyjęciu święceń kapłańskich 5 czerwca 1954r. profesorem teologii pastoralnej i literatury języka polskiego w Seminarium św. Cyryla i Metodego oraz w St. Mary’s College . Do Polski powrócił na stałe w 1989r. Był kapelanem „Rodzin Katyńskich” i ZHP. W styczniu 2006r. Sejm RP przez aklamację poparł jego kandydaturę do pokojowej Nagrody Nobla.

PIPE SHMUEL SEINWEL
pochodzący z sanockiej rodziny żydowski etnograf, regionalista, pracujący dla JIWO (Żydowskiego Instytutu Naukowo – Badawczego w Wilnie). Po wojnie opublikowano wile jego prac związanych z folklorem żydowskim oraz zbiór listów.

PODOLECKI JAN KANTY ps. JAŚKO Z BESKIDU
(1800-1855), poeta, publicysta, tłumacz, działacz społeczny i narodowy. Dzieciństwo spędził w Lesku, w majątku Wincentego Krasickiego, a po jego śmierci przeniósł się wraz z rodzicami do Rzepedzi. Jego dzieła, które zachowały się do naszych czasów, to: „Elegia na śmierć wieszcza z Miodobrodu Tymony Zaborowskiego”, poemat „Władysław Warneńczyk” i powieść „Hnatowe Berdo”.

POL WINCENTY
(ur. 20 kwietnia 1807r. w Lublinie, zm. 2 grudnia 1872r.), jego ojciec był Niemcem w służbie austriackiej, zaś matka pochodziła ze spolonizowanej rodziny francuskiej. Wybitny polski literat, geograf, badacz kultury narodowej, działacz społeczny i narodowy. W maju 1836r. zamieszkał w Kalnicy k. Sanoka, gdzie został administratorem dóbr. Tutaj próbował prowadzić działalność społeczno-oświatową wśród chłopstwa, z miernym jednym skutkiem. W 1840r. przeniósł się do Glinika Mariampolskiego. W latach 1841-1844podróżował, prowadząc badania terenowe w Karpatach Wschodnich, na Pokuciu, Wołyniu, Polesiu, w Tatrach, Wielkopolsce, Kujawach i Pomorzu Gdańskim. W czasie rabacji Jakuba Szeli w 1846r. został pobity i porwany przez chłopów w pożarze dworu spłonął także cały jego dotychczasowy dorobek piśmienniczy.

POLLAK KAROL
ur. w 1818r. w Brnie, do Sanoka przybył w 1848r. W tym też roku założył w mieście drukarnię. W roku 1855 rozpoczął wydawani „Biblioteki Polskiej” (wyboru dzieł kultury staropolskiej) w nakładzie 1000 egz. na tytuł Drukarnię sanocką opuściły łącznie 33 kompletne dzieła klasyków polskich XVI i XVII w., a ponadto wiele dzieł w języków niemieckim, francuskim i po łacinie, szereg podręczników szkolnych. Do połowy 1872r. Karol Pollak wydał 125 tys. egzemplarzy książek polskich i 50 tys. egz. obcojęzycznych. W latach 1868-1869 wydawał czasopismo „Reforma”. Zmarł w 1880r., jego syn Michał od 1895r. wydawał „Gazetę Sanocką”, a między rokiem 1912 i 1914 – „Tygodnik Ziemi Sanockiej”.

POŹNIAK JANUARY
(1806-83); urodzony w Hoczwi, wychowany w Nowotańcu, odbył studia filologiczne i prawnicze na Uniwersytecie Lwowskim, prezydent Sądu Obwodowego w Złoczowie, wybitny poeta, tworzył w języku polskim i ukraińskim, piewca bieszczadzkiej przyrody.

PROCHASKA FRANCISZEK
(ur. 27 czerwca 1891r. w Brzozowie); malarz i kolekcjoner. Gimnazjum wyższe w Sanoku ukończył w 1913r. Studiował u Józefa Pankiewicza w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Wiele jego prac znajduje się w zbiorach Muzeów Narodowych w Warszawie i Krakowie, w Bibliotece Polskiej w Paryżu, w Muzeum w Grenoble we Francji i w Muzeum Historycznym w Sanoku. 1962r. przekazał Muzeum Historycznemu w Sanoku część swojej kolekcji malarstwa współczesnego (235 pozycji, m.in. obrazy Pankiewicza i Makowskiego).

PRUGAR – KETLING BRONISŁAW, generał
(ur. 2 lipca 1891r. w Trześniowie, zmarł w Warszawie 18 lutego 1948r.); uczęszczał do sanockiego Gimnazjum im. Królowej Zofii. W czasie I wojny światowej przybrał pseudonim „Kesling”, który pozostawił jako drugi człon nazwiska. We Francji przyłączył się do „Błękitnej Armii” gen. J. Hallera, z którą powrócił do Polski. Uczestniczył w walkach kampanii wrześniowej jako dowódca 11. Karpackiej Dywizji Piechoty. W październiku 1939r. przedostał się do Francji, gdzie został awansowany na gen. brygady i dowódcę i 2. Dywizji Strzelców Pieszych. W 1940r. walczył w obronie Francji, ale po otrzymaniu rozkazu od naczelnego wodza ze swoim oddziałem przekroczył granicę z Szwajcarią, gdzie został internowany i przebywał do końca wojny. Po jej zakończeniu wrócił do Polski i służył nadal w Wojsku Polskim.

RABI IZAAK IZYDR
(ur. 30 lipca 1908r. w Rymanowie); fizyk i laureat Nagrody Nobla. Kiedy miał trzy lata, wraz z rodzicami wyemigrował do Ameryki. Jego ojciec David Rabi najpierw zatrudnił się w sklepie z odzieżą na Manhattanie, a potem założył własny sklepik spożywczy, co pozwoliło rodzinie stanąć na nogi i przenieść się z Lower East State do bardziej prestiżowego Brooklynu. Izaak Rabi ukończył fizykę na Columbia University, kilka lat spędził w Europie, pracując u boku takich sław, jak Sommerfeld, Bohr, Pauli, Stern czy Heisenberg. W czasie wojny pracował w Los Alamos nad projektem budowy bomby atomowej i nad konstrukcją radarów. Za badania własności magnetycznych jąder atomowych otrzymał w 1944r. Nagrodę Nobla. Był jednym z inicjatorów powołania CEERN-u – europejskiego centrum cząstek elementarnych pod Genewą, z którym do dziś współpracuje wielu polskich fizyków. Zmarł w 1988r.


RUSENKO IWAN
(ur. w 1890r. w Krasnej koło Krosna); uczęszczał do sanockiego gimnazjum. Był nauczycielem wiejskim w wielu łemkowskich wioskach. Wysiedlony w 1946r., osiadł w Tarnopolskiem, gdzie nadal pracował jako nauczyciel. Po II wojnie światowej zaczął pisać wiersze i utwory sceniczne, początkowo wydawane jedynie w USA. Jest także autorem wielu rysunków, odtwarzających typy dawnej Łemkowszczyzny. Zmarł 10 stycznia 1960r. w Koroliwce koło Czortkowa. Po śmierci stał się wieszczem narodowym Łemków.

RYNIAK STANISŁAW
(ur. 21 listopada 1915r. w Sanoku, zm. w lutym 2004r. we Wrocławiu), inżynier architekt, pierwszy polski więzień obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu. Otrzymał numer obozowy 31. Niższe numery nosili więźniowie niemieccy, aresztowani za przestępstwa kryminalne, spełniający w obozie role funkcyjne (blokowych i kapo). Przebywał w obozie do października 1944r., kiedy to wraz z transportem trafił do podobozu w Litomierzycach – KL Flossenburg. Tam doczekał wyzwolenia 8 maja 1945r.

SCHRAMM WIKTOR
profesor (ur. 27 czerwca 1885r. we wsi Olchowa koło Sanoka, zm. 16 stycznia 1958r.), w 1907r. ukończył studia na Uniwersytecie Jagiellońskim. Następnie studiował historię gospodarczą i socjologię. Na tym uniwersytecie uzyskał doktorat z filozofii. W 1919r. objął katedrę ekonomiki rolniczej na Uniwersytecie Poznańskim. Interesował się również historią, kulturą i folklorem Sanocczyzny, prowadząc liczne badania i publikując efekty swoich prac.

SEBASTIAN Z FELSZTYNA
dokładna data jego narodzin nie jest jeszcze znana, przypuszcza się, że pomiędzy 1480 a 1490r., zm. w 1543r. Był pierwszym nauczycielem muzyki w Akademii Krakowskiej. Wybitny teoretyk muzyki i kompozytor. Założył w Sanoku szkołę muzyczną, z której wyszli sławni kompozytorzy – Marcin ze Lwowa i Wacław z Szamotuł.

SEGAL KALMAN
(ur. 17 grudnia 1917r. w Sanoku, zm. 18 maja 1980r.), pisarz i poeta tworzący po polsku i w jidysz, dziennikarz radiowy; nagradzany wielokrotnie za twórczość literacką i radiową. Autor utworów, w których pokazywał życie polsko – żydowsko – ukraińskiej społeczności przedwojennego Sanoka. Jego teksty nasycone są niezłomną wiarą w dobro człowieka.

STAPIŃSKI JAN
(1876-1946), urodził się w przysiółku Budzyń – Jabłonica Polska. Trybun ludowy, poseł do parlamentu austriackiego. W roku 1895 był współorganizatorem Stronnictwa Ludowego, zaś od 1908r. pełnił funkcję prezesa PSL, potem był przywódcą PSL-Lewicy. Odegrał ogromną rolę w kształtowaniu się ruchu ludowego w Galicji.

SZAPIRA MAJER JEHUDA (RABIN YEHUDA MEIR SHAPIRO)
(ur.3 marca 1887r. w Suczawie na Bukowinie, zm. 27 października 1933r.); rabin, współtwórca partii Agudas Isroel, późniejszy założyciel najbardziej znanej i największej szkoły żydowskiej w Europie – lubelskiej Jesziwa Chachmej (Lubelskiej Szkoły Mędrców). W latach 1922-1927 pierwszy ortodoksyjny poseł żydowski na sejm II Rzeczypospolitej. Założyciel szkół Jesziwa w Sanoku i Piotrkowie Trybunalskim. W Sanoku działał w latach 1918-1924. Pod koniec życia był rabinem w Łodzi. Zmarł tuż przed planowanym wyjazdem do Izraela w roku 1933. W 1958r. prochy Majera Szafiry spoczęły na cmentarzu w Jerozolimie.

SZAPIRO MEIR JEHUDA
(ur. w 1846r., zm. w 1908r. w Bukowsku), cadyk, rabin, syn Dawida, wnuk Cwi Elimedecha z Dynowa z dynastii cadyków dynowskich, rabin w Bukowsku do 1908r. Ożeniony z Miriam. Był pierwszym uznanym przez społeczność żydowską rabinem oraz założycielem niewielkiej dynastii cadyków bukowskich (3 pokolenia). Miał ogromny duchowy wpływ na Żydów z Bukowska, jak i sąsiednich miasteczek. Swoją wyrozumiałością i prostotą przyciągnął wielu zwolenników, i to nie tylko ze środowisk chasydzkich.


SZUBER JANUSZ
(ur. w 1948r. w Sanoku); wybitny współczesny poeta polski. Zadebiutował późno (w wieku 46 lat) tomikiem „Paradne ubranko i inne wiersze” (1995). Wydał tomy poezji: „Apokryfy i epitafia sanockie”, „Pan dymiącego zwierciadła”, „Gorzkie prowincje”, „Srebrno-pióre ogrody”, „Śniąc siebie w obcym domu”, „O chłopcu mieszającym powidła”, „Biedronka na śniegu”, „7 Gedichte/Wierszy”, „Okrągłe oko pogody”, Z żółtego metalu”, „19 wierszy”, „Las w lustrach”, „Lekcja Tejrezjasza”, „Glina, ogień, popiół”, „Tam gdzie niedźwiedzie piwo warzą”, „Mojość”, „Czertem”. Poezje Szubera tłumaczono na język angielski, francuski, niemiecki, ukraiński, hiszpański i włoski. Jest laureatem licznych nagród literackich.

ŚWITALSKI KAZIMIERZ
(ur. w 1886r. w Sanoku, zm. 28 grudnia 1962r. w Warszawie); premier od 14 kwietnia 1929r. do 7 grudnia 1929r. Przed I wojną światową należał do Związku Walki Czynnej i Związku Strzeleckiego. W latach 1914-17 pełnił służbę w Legionach Polskich, a w 1918r. działał w Polskiej Organizacji Wojskowej. W latach 1926-28 był dyrektorem Departamentu Politycznego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, między 27 czerwca 1928r. a 13 kwietnia 1929r. był ministrem wyznań religijnych i oświecenia publicznego, a od 14 maja do 7 grudnia 1929 był premierem, a później także posłem i marszałkiem sejmu (w latach 1930-35). W latach 1935-36 piastował urząd wojewody krakowskiego, pomiędzy rokiem 1935 a 1938 z nominacji prezydenta trafił do Senatu, gdzie był wicemarszałkiem. Współtworzył Instytut Badania najnowszej Historii Polski w Warszawie (1923r.), później Instytut Józefa Piłsudskiego, którego był wiceprezesem od 1936r. Podczas II wojny światowej przebywał w niewoli niemieckiej. Po wojnie więziony od 1948 do 1955r.

TROJDENOWICZ JERZY
(ur. w 1308r., zm. 7 kwietnia 1340r.), książę halicki Bolesław Jerzy II, najstarszy syn księcia mazowieckiego Trojdena I, księcia z rodu Piastów i Marii Halickiej, córki księcia halicko – wołyńskiego Jerzego I Lwowicza. Na chrzcie książę otrzymał imię Bolesław, dopiero po objęciu tronu w Haliczu i przyjęciu prawosławia przybrał imię Jerzego II na część dziadka. W 1339r. nadał Sanokowi prawa miejskie.

TUMIDAJSKI KAZIMIERZ ps. Marcin, Grabowski, Edward
(ur. 28 lutego 1897r. w Radłowie w Małopolsce, zamordowany 4 lipca 1947r. w Skopinie pod Moskwą); tytularny generał brygady Armii Krajowej. Od 1914r. w 2. pułku piechoty Legionów Polskich. Uczestnik wojny bolszewickiej w latach 1919-21, odznaczony krzyżem Virtuti Militari i czterokrotnie Krzyżem Walecznych. We wrześniu 1939r. jako dowódca 3. batalionu 156. rezerwowego pułku piechoty (powstałego z 3. bat. 2. PSP w Sanoku) przeszedł szlak bojowy 21. Dywizji Piechoty. W okresie okupacji w 1944r. d-ca Okręgu Lubelskiego AK i akcji „Burza” na Lubelszczyźnie. Podstępnie aresztowany przez NKWD, wieziony do Moskwy, Charkowa i Diagilewa k. Riazania. Zamordowany 4 lipca 1947r. przez NKWD.

TUROWSKI KAZIMIERZ JÓZEF
(1823-1874), publicysta, poeta i działacz patriotyczny, zasłynął przed wszystkim z wydawanej w Sanoku – wraz z Karolem Pollakiem – „Biblioteki Polskiej”, upowszechniającej literaturę polską i podtrzymującej odrębność kulturową Polaków. W Sanoku i w Żubraczem pracował również jako nauczyciel. Tam też po ślubie osiadł, zajmując się gospodarstwem. Swoje utwory publikował głównie w pismach „Dniestrzanka” i „Słowianin”.

VETULANI ADAM JOACHIM
(ur. 20 marca 1901r. w Sanoku, zm. 25 września 1976r. w Busku); polski historyk prawa, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego, członek Polskiej Akademii Umiejętności. W pracy naukowej Adam Vetulani zajmował się historią prawa kościelnego powszechnego, historią średniowiecznego prawa polskiego oraz edytorstwem.

VETULANI TADEUSZ BOLESŁAW
(ur. w 1897r. w Sanoku, zm. 24 lutego 1952r. w Krakowie), uczony, zootechnik, biolog, profesor Uniwersytetu Wileńskiego, następnie Uniwersytetu Poznańskiego,.

WAŃKOWICZ MELCHIOR
(ur. w 1892r., zmarł 10 września 1974r.), pisarz i publicysta, reportażysta, korespondent wojenny, klasyk literatury faktu. Opisał swój pobyt na ziemi sanockiej we dworze w Wydanej i Jabłonce książce pt. „Anoda i katoda”

WERBYCKI MICHAJŁO
(ur. w 1815r., zm. 19 grudnia 1870r.); wybitny kompozytor ukraiński, urodzony w Jaworniku Ruskim, dzieciństwo spędził w Uluczu, gdzie jego ojciec był proboszczem. Pochowany we wsi Młyny 25 km od Przemyśla. Jest autorem muzyki do hymnu Ukrainy.

WYSZYŃSKI STEFAN
(ur. 3 sierpnia 1901r. w Zuzeli, zm. 28 maja 1981r. w Warszawie), arcybiskup metropolita warszawsko-gnieźnieński, kardynał, Prymas Polski nazywany „Prymasem Tysiąclecia”. Od 27 października 1955r. internowany w Komańczy. Tutaj 16 maja 1956r. napisał „Jasnogórskie Śluby Narodu Polskiego”, które były symbolicznym odnowieniem królewskich Ślubów Lwowskich Jana Kazimierza w trzechsetną rocznicę.

WYŻYKOWSKI JAN
(ur. w Haczowie w 1917r., zmarł 1974r.); doc. dr., odkrywca polskiej miedzi w okolicach Legnicy – wybitny geolog i górnik, absolwent krakowskiej Akademii Górniczo-Hutniczej.

ZAPOLYA JAN
(ur. w 1487r., zm. 22 lipca 1540r.); król węgierski, w 1528r. po przegranej wojnie z Habsburgami schronił się w zamku Kamienic w Odrzykoniu.
 

 


Nowe zasady dotyczące cookies W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Możecie Państwo dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies. [zamknij]